Μάριος Πλωρίτης (1919-2006), πνευματικός άνθρωπος

Ο Μάριος Πλωρίτης ήταν για μένα ο πνευματικός οδηγός, ο δάσκαλος για την ελληνική γλώσσα, ο δάσκαλος της δημοκρατικής συνείδησης, ο οδηγός στο δημοκρατικό και ανεξάρτητο προοδευτικό προσανατολισμό. Δεν τον γνώρισα ποτέ προσωπικά, αλλά έχω το δικαίωμα να τον τοποθετώ σε μια από τις εξέχουσες θέσεις των δασκάλων μου.
Δε θα σημειώσω ότι μαζί με τον Κάρολο Κουν, τον Νίκο Καρύδη, τον Αλέκο Πατσιφά και αργότερα το Μάνο Χατζιδάκι, μεσούσης της φασιστικής Κατοχής, έστησαν τις βάσεις για την άνοιξη του πολιτισμού στην Ελλάδα: Ίδρυσαν το Θέατρο Τέχνης, τον εκδοτικό οίκο Ίκαρος και τη δισκογραφική εταιρεία Λύρα. Δε θα σημειώσω πως μέσα από αυτούς τους τρεις χώρους άνθισε ο ελληνικός πολιτισμός.
Δε θα σημειώσω το μεταφραστή Πλωρίτη ή τον κριτικό Πλωρίτη
Θα μείνω μόνο στον Πλωρίτη τον αντιφασίστα,
στον Πλωρίτη που ηγήθηκε της αντιβασιλικής παράταξης στο δημοψήφισμα του 1974,
στον Πλωρίτη που άφησε τη δουλειά του στην Ελευθερία του Κόκκα, όταν ο αργυρώνητος εκδότης εγκατέλειψε την παράταξή του και υποστήριξε την αποστασία του Μητσοτάκη,
στον Πλωρίτη που διάβαζα κάθε Κυριακή με μεγάλη προσοχή από τις σελίδες του Βήματος και έπαιρνα κατευθύνσεις αλλά και αποστάσεις από φαινόμενα και καταστάσεις που ανέδιδαν οσμή αποσύνθεσης,
στον Πλωρίτη που μου έδειξε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής γραμματείας, αρχαίας, μεσαιωνικής και νεότερης,
στον Πλωρίτη που τόσο λείπει από τις γενιές των Ελλήνων και των Ελληνίδων που ανάθρεψε με τόση ευαισθησία και τόση αυστηρότητα μέσα από τα κείμενά του.